Bernard Aalbers vertelt...

WEURT, 4 januari 2013 - Door Hans StratenRegelmatig gaan we op bezoek bij een bekende uit de gemeente die over het heden en verleden van het dorp wat te vertellen heeft en vragen naar zijn of haar visie over het dorp en haar gemeenschap. Vandaag zijn we te gast bij Bernard Aalbers uit Weurt.

WEURT, 4 januari 2013 -
Door Hans Straten

Regelmatig gaan we op bezoek bij een bekende uit de gemeente die over het heden en verleden van het dorp wat te vertellen heeft en vragen naar zijn of haar visie over het dorp en haar gemeenschap. Vandaag zijn we te gast bij Bernard Aalbers uit Weurt.

Ik sla het lange pad in en ervaar dat het ‘stedelijke' van het dorp wisselt voor het ‘landelijke'. Een ruimte waarin de natuur domineert. Ik kom in de biotoop van uiterwaarden en weilanden. Bernard woont uniek, naast de bebouwde kom aan het eind van een doodlopende oprit met uitzicht op de dijk en de kerk.

Hoe lang wonen jullie al hier?
"Ik ben hier geboren. In deze boerderij. Mijn vader was feitelijk een keuterboertje met verspreid wat liggend land. Zoals de wei naast het Centrum, die hadden wij gepacht. Af en toe moest het vrij gemaakt worden voor de tent van de kermis. We hadden ook dieren."
Bernard wijst naar de hal en zegt. "Daar was de koeienstal en hier stonden varkens. In de keuken stond het paard."

"Mijn vader bedreef naast akkerbouw ook tuinbouw, maar op enig moment bracht het te weinig op en is hij gestopt en gaan werken op de veiling aan de Marialaan in Nijmegen. Zo bleef hij toch nog bij zijn stiel. We hebben één koe gehouden, want je denkt toch niet dat wij melk uit de fabriek gingen drinken."

En dan gaat Bernard verder met een gedreven betoog over de kwaliteit van vers boven 'behandelt'. Verse melk zo van de koe was een genot. En toch blijkt bij doorvragen dat het al decennia geleden is dat hij ‘vers' gedronken heeft.

Bernard heeft iets met oorspronkelijk. In zijn groentetuin verbouwt hij witlof uit vroeger tijd. "De kern is nog echt bitter en moet je ook niet eten. De veredeling van gewassen heeft veel afgedaan van de smaak."

Hij vertelt me over hoeveel soorten spruitjes er zijn met hun eigen specifieke smaak, maar dat de tegenwoordige huisvrouw liever gaat voor gemak. Kant en klaar gesneden in een zakje, maar dan wel ten koste van de smaak.

Bewust geen auto? hoe bewust is dat?
"Dat is lastig te zeggen, omdat het over een lange tijd gaat. In het begin was het zeker geen policy, doch gewoon het ontbreken van de noodzaak. Ik fietste naar mijn werk (Radboud) en we hadden geen auto nodig. Later kantelde dat beeld naar een bewuste keus voor fietsen. Ans werd overigens nogal snel wagenziek en dan lopen dingen zo.
En eh ik heb geen rijbewijs."

Bernard is zelfverzekerd. Hij is een denker en is in control .
Vakantie naar Zeeland: "Met de fiets in de trein naar Roosendaal en dan verder trappen. Je staat erover verbaasd, hoeveel begrip en medewerking je krijgt van de treinreizigers."
Hij houdt een enthousiasmerend betoog over hoe je zonder kunt en hoe je zaken beter leert plannen. "ja, ik moet wel vaak uitleggen hoe wij de boodschappen doen."

Ik hoor over verre reisdoelen op de fiets, zoals de jaarlijkse vakantie naar Terschelling. Verder zijn België en Duitsland favoriet. De vakantieplannen voor aankomende zomer zijn al gemaakt en het wordt een rondje IJsselmeer.

Hoe verliep je schooltijd?
"De eerste vijf klassen in Weurt. Onder andere bij Meester Blaauw en de zesde klas op de Biezenstraat in Nijmegen. Daarna naar de Mulo bij de broeders op de Prins Hendrikstraat. Even op de kweekschool gezeten en toen gaan werken. Bij Willem Smit tot mijn diensttijd, en later 41 jaar bij de Radboud."

Bernard heeft vandaag nog nauwelijks contacten met zijn oude werkkring. Hij geeft aan dat het verloop groot is en je al snel van die beleefdheidsgesprekjes krijgt.
"Het lijkt wel of je zielig gevonden wordt als je niet meer werkt."

Rattenvangers
Plots komt er een wagen van de Gemeente aanrijden. "Ach, daar heb je mijn vrienden."

Bernard heeft in het tuinhuisje en in de kas, last van ongedierte. Waarschijnlijk een rattenplaag. De bestrijdingsdienst pakt het serieus aan en komt dagelijks controleren.
Ongelofelijke hoeveelheden gif zijn al opgevreten en daarmee lijkt de oplossing in zicht te komen. De walnotenvoorraad werd allengs kleiner en dat zette Bernard aan het denken.

"Ja, je maakt hier wat mee. We hebben al meerdere keren een steenuil in de keuken gehad."
Er volgt een opsomming van situaties van bijzondere dieren die binnen of wel heel dichtbij kwamen.

En het wonen in Weurt?

"Je kunt hier goed wonen. Het dorp is betrokken met elkaar. Men heeft iets voor elkaar over. Wij hebben ooit gewoond in Nijmegen (Burghard v/d Berghstr) en dat was echt anders. In een dorp is het veel beter en ik merk het nog duidelijker nu ik met pensioen ben. De groep vrijwilligers is groot en dat is goed voor een gemeenschap."

Bernard steekt met name de loftrompet over de bereidheid van mensen om hand- en spandiensten te verlenen.

Na een wandeling door de tuin neem ik afscheid en tijdens het terugwandelen denk ik:

Bernard Aalbers heeft het in het vizier en blijft in control .

Foto's/tekst: Hans Straten

Ontvang onze dagelijkse nieuwsbrief

Ontvang dagelijks het laatste nieuws van Beuningen.nieuws.nl in je mailbox

Abonneren