Claudia Roskam uit Weurt schrijft indrukwekkend boek
Het boek is non fictie en autobiografisch. Het is een verhaal gezien vanuit het gezichtspunt en de waarheid van dochter Claudia.
Thema’s in dit boek zijn niet alleen ouder worden, dementie, euthanasie, zelfdoding, maar ook communicatie, de wijze waarop zorg wordt ervaren, het verschil in benadering van artsen, oorlogstrauma’s van de moeder, verdwijnen uit je geschiedenis, de omslag naar het waarderen van de moeder door de dochter. En hoever een dochter zou willen gaan om de laatste wil van de moeder te vervullen.
Het boek is te koop bij de Bruna in Beuningen en verder op bol.com .
Op 4 mei 2015 wordt een 90 jarige ex-politica, die na een verlies van een dierbare, in korte tijd dement, blind en onhandelbaar is geworden, opgenomen in een gesloten afdeling van een verpleegtehuis in Haarlem. De opluchting van haar zoon en dochter slaat snel om. De moeder krijgt heftige hallucinaties. De zorg gaat er laconiek mee om.
De arts is afhoudend en onbereikbaar. De moeder kwijnt weg in een doodstille zwarte omgeving. Dagelijkse afleiding, een zorgplan, alles wat haar kinderen verwachten van deze dure zorgplek ontbreken. De kinderen gaan zelf aan de slag om het leven van hun moeder dragelijker te maken. Ze organiseren dagelijkse afleiding in de vorm van dagbesteding in andere tehuizen. Tegen de zin van de zorg in: eenmaal in dit tehuis is altijd in dit tehuis.
Al gauw krijgt de moeder door dat ze dement is verklaard, iets wat haar omgeving probeerde te verdoezelen. Ze eist dat ze dood gemaakt wordt. Haar kinderen hebben haar vroeger beloofd dat ze nooit onwaardig aan haar eind zou komen. De dochter zint op manieren om haar moeder ter wille te zijn. Dan beslist de moeder, ondanks dat ze verward is, dat de door haar eerder vastgelegde beslissing tot euthanasie, uitgevoerd wordt.
