De Alde Steegh viert voor het eerst een verjaardag van honderdjarige

15 aug 2010, 10:01 • Nieuws

BEUNINGEN, 15 augustus 2010 - Wilhelmien Hijmans-Moorman werd geboren op 18 augustus 1910 in Beuningen. Aanstaande woensdag viert ze haar honderste verjaardag. "Als ik dat haal" zegt ze terwijl ze snel in de agenda kijkt. "Ja, ik moet het nog acht dagen volhouden" zegt ze dan. "Je weet maar nooit he? Eerst toen ik er aan dacht kreeg ik er gewoon kriebels van. Het is toch wel spannend maar nu probeer ik er maar niet aan te denken. Het komt vanzelf wel. Ik ben de eerste die hier honderd wordt. Er heeft hier wel iemand gewoond die honderdeneen was maar die was dat al toen ze hiernaartoe kwam."

Op haar zesde kreeg mevrouw Hijmans-Moorman Spaanse griep maar verder is ze nooit echt ziek geweest. En hoe zij denkt dat dat komt? "Ik ben hier in Beuningen tegenover de Viermorgen geboren. Later hebben mijn ouders de Viermorgen gekocht en zijn we daar op de boerderij gaan wonen. We hadden ook veel fruit bij de boerderij en daar snoepte ik altijd van. Ja, ik denk dat het komt omdat ik veel fruit heb gegeten zoals de klambes en frambozen. Meestal waren ze nog niet eens rijp en dan plukte ik ze al. Ze waren dan wel zuur maar dat was juist lekker!"

In honderd jaar maakt een mens van alles mee. In persoonlijke sfeer maar ook in tijdsgeest en technologische ontwikkelingen. Zo heeft mevrouw Hijmans-Moorman twee wereldoorlogen meegemaakt. "In de eerste wereldoorlog hebben we veel honger gehad. En alles was schaars. Als je al aan wol kon komen dan was dat heel wat. Dan kon mijn moeder daar weer sokken van breien. Wat betreft de techniek herinner ik me nog heel goed dat de buren radio kregen. Bijna de hele buurt kwam kijken toen er een mast op het dak geplaatst werd. Ja, gek he? Dat was heel wat!"

Woningsschaarste lijkt iets van alle tijd. Mevrouw Hijmans-Moorman verliet het ouderlijk huis toen ze trouwde en met haar man naar Rotterdam verhuisde omdat hij daar voor de marine moest werken. Zij hebben daar anderhalf jaar ingewoond en zijn daarna naar Beuningen teruggekomen waar ze, ook weer bij gebrek aan eigen woonruimte, bij haar ouders in gingen wonen. Dat duurde vijf jaar en de eerste vier kinderen (de eerste twee waren een tweeling) zijn daarom ook op de Viermorgen geboren.

"Toen ging de gemeente nieuwe huizen bouwen. Aan de Thorbeckestraat werden 14 eenheden gebouwd en eigenlijk kwamen we daar niet voor in aanmerking want vier van die eenheden waren voor de mensen die uit Indië naar Nederland kwamen en waar de gemeente verplicht een deel van de woonruimte voor moest reserveren en de andere waren voor Beuningenaren en mijn man kwam uit Winssen. Dat ik uit Beuningen kom maakte niet uit. Gelukkig kenden we iemand bij de gemeente en ik was godsgelukkig toen wij alsnog een van die huizen kregen. Daar hebben we 41 jaar gewoond totdat de seniorenwoningen op de Balmerd gebouwd werden. We kregen daar op de begane grond een huis waar alles gelijksvloers was. Ook daar heb ik heerlijk tot mijn zesennegenste zelfstandig gewoond. Toen begon ik toch een beetje bang te worden. Ik werd onzeker van het koken en alleen zijn bijvoorbeeld. Mijn dochters hebben toen geregeld dat ik naar de Alde Steegh kon verhuizen. En alweer heb ik het prima naar de zin."

"Ze doen hier veel voor ons" vertelt mevrouw Hijmans-Moorman verder. "Afgelopen avondvierdaagse hebben veel vrijwilligers geholpen om een grote groep van ons in de rolstoel mee te laten doen. Dat is heel leuk want dan kom je overal langs. Ik herken Beuningen soms niet meer, zoveul is er dan veranderd." Ook met de door de 'Vrienden van de Alde Steegh' georganiseerde activiteiten gaat Wilhelmien graag mee. "Verder lees ik nog de krant en kijk ik 's avonds graag naar Nederland 1 en 2. De andere zenders niet want daar zit je soms uren naar de reclame te kijken en dan weet ik niet meer waar het over ging als de uitzending verder gaat. Daarom kijk ik ook niet naar series. Wel kijk ik graag naar het nieuws, Lingo, Toen was geluk heel gewoon en Memories van Anita Witziers". "En het afgelopen WK-voetbal heeft oma ook nog helemaal gevolgd" vult kleindochter Miranda aan. "En oma blijft ook denken dat ze zestig is en alles nog kan."

Lachend zegt mevrouw Hijmans-Moorman daarop: "Ja, laatst zat ik aan tafel te eten en ik had een beetje op de grond geknoeid. Dat lag onder de tafel en dat vond ik niet zo netjes. Omdat ik een beetje last van de knieën had ben ik niet gaan bukken maar ben ik over de stoel gaan liggen om het op te rapen. Alleen, toen kwam ik niet meer goed onder de tafel vandaan en heb ik alsnog moeten bellen voor hulp."

En zo konden we nog uren met mevrouw Hijmans-Moorman doorpraten. Goed bij de tijd en met een gezond kleurtje van het vele buiten zijn staat zij spreekwoordelijk nog midden in het leven. Nog een paar nachtjes slapen en dan kan zij van het eeuwfeest gaan genieten die door haar kinderen, klein- en achterklein- kinderen georganiseerd is. 's Morgens is er een Heilige Mis in de Cornelius kerk in Beuningen met aansluitend een feest bij Gasterij de Arend te Winssen.

Veel plezier op uw bijzondere eeuwfeest!