'Heb ik hem zolang al niet meer gezien dan?'

BEUNINGEN, 11 mei 2011 - John Anneveldt is niet meer. Velen zullen zijn naam niet weten maar kennen doet iedereen in het dorp hem wel.Je kwam hem altijd in het centrum van Beuningen tegen waar hijvolkomen willekeurig met passanten een gesprek begon. Ook bij menig winkelier liep hij naar binnen om een praatje en vaak zag je hem bij Limburgia zitten."Ik had er geen problemen mee dat hij hier vaak kwam", vertelt Theo Engelen van Limburgia. "Ik kon hem ook wegsturen wanneer ik wou, of voor een boodschap of omdat het te druk was. Dat kon hij van me hebben, zolang je hem maar in zijn waarde liet. Er zijn ook mensen die hem uitscholden en dan reageerde hij natuurlijk ook terug. Maar ik kon alles met hem en hij deed ook heel veel voor me! Ik sta, net zoals veel winkeliers, vaak alleen en dan vroeg ik hem weleens of hij even voor me naar supermarkt kon gaan of zo. Nou je zag hem soms wel drie, vier keer per dag met een boodschappenkarretje voorbij gaan en dan wist je dat hij weer voor een winkelier boodschappen aan het doen was en dat vond hij ook niet erg. Dat ging dan in ruil voor een bakje koffie of een borreltje."John is in december het ziekenhuis in gegaan. "Ik weet het nog goed, het was de avond van de koopzondag en het had nog gesneeuwd, dat ik hem wegbracht. Hij kon ook de regiotaxi of zo bellen maar in zo'n geval deed hij een beroep op me en ik ben blij dat ik dat voor hem kon doen. Daarna is hij niet meer thuisgeko- men. Hij bleek een agressieve vorm van kanker te hebben dat niet meer te behandelen was. Vanuit het ziekenhuis is hij naar verpleeghuis Margriet gegaan waar hij gisteren, 10 mei 2011 overleden is."Een opvallend persoon die we allemaal altijd tegenkwamen is niet meer. Heeft u dat ook, dat u zich nu realiseert, 'heb ik hem zolang al niet meer gezien dan?'

BEUNINGEN, 11 mei 2011 - John Anneveldt is niet meer. Velen zullen zijn naam niet weten maar kennen doet iedereen in het dorp hem wel.

Je kwam hem altijd in het centrum van Beuningen tegen waar hij
volkomen willekeurig met passanten een gesprek begon. Ook bij menig winkelier liep hij naar binnen om een praatje en vaak zag je hem bij Limburgia zitten.

"Ik had er geen problemen mee dat hij hier vaak kwam", vertelt Theo Engelen van Limburgia. "Ik kon hem ook wegsturen wanneer ik wou, of voor een boodschap of omdat het te druk was. Dat kon hij van me hebben, zolang je hem maar in zijn waarde liet. Er zijn ook mensen die hem uitscholden en dan reageerde hij natuurlijk ook terug. Maar ik kon alles met hem en hij deed ook heel veel voor me! Ik sta, net zoals veel winkeliers, vaak alleen en dan vroeg ik hem weleens of hij even voor me naar supermarkt kon gaan of zo. Nou je zag hem soms wel drie, vier keer per dag met een boodschappenkarretje voorbij gaan en dan wist je dat hij weer voor een winkelier boodschappen aan het doen was en dat vond hij ook niet erg. Dat ging dan in ruil voor een bakje koffie of een borreltje."

John is in december het ziekenhuis in gegaan. "Ik weet het nog goed, het was de avond van de koopzondag en het had nog gesneeuwd, dat ik hem wegbracht. Hij kon ook de regiotaxi of zo bellen maar in zo'n geval deed hij een beroep op me en ik ben blij dat ik dat voor hem kon doen. Daarna is hij niet meer thuisgeko- men. Hij bleek een agressieve vorm van kanker te hebben dat niet meer te behandelen was. Vanuit het ziekenhuis is hij naar verpleeghuis Margriet gegaan waar hij gisteren, 10 mei 2011 overleden is."

Een opvallend persoon die we allemaal altijd tegenkwamen is niet meer. Heeft u dat ook, dat u zich nu realiseert, 'heb ik hem zolang al niet meer gezien dan?'