Kees Aalbers vertelt...

WEURT, 28 juli 2012 - Regelmatig gaan we op bezoek bij een bekende uit de gemeente die over het heden en verleden van het dorp wat te vertellen heeft en vragen naar zijn of haar visie over het dorp en haar gemeenschap. Nu zijn we te gast bij Kees Aalbers uit Weurt...Blijf zoals je benBij Kees staat niets scheef, is alles opgeruimd en over alles nagedacht. In de tuin zie je dat hij gouden handen heeft. Overal zie eigen bedenksels en vondsten. Een hekje hier, een kippenhok daar, een steuntje en schapje. Duidelijk dat alles handwerk is,want Kees improviseert. Bij elkaar ontstaat een evenwicht van netheid en orde. Ik krijg alles te zien: de garage, de schuur, nog een schuur, etc., etc. Het is warm vandaag en Kees stelt voor dat we in de tuin gaan zitten. Ik voel me direct thuis, want Kees is een mensenvriend en 40 jaar werken in de bandenhandel maakt dat je met mensen kunt omgaan.Altijd in Weurt gewoond Kees?Ja, ik ben geboren in de Postkantoorstraat en heb daar tot mijn trouwdag gewoond. Wij woonden in een boerderij, waar nu het huis van Floor de Waal staat. Kees loopt naar binnen om wat foto's te halen. Ik kijk naar een foto van een groot gezin met tien kinderen en op een andere foto naar een prachtige boerderij. Ja jongen, die boerderij hadden we nooit weg moeten doen. Er waren wel mensen die zeiden: "Kees trekt toch bij je ouders in". Maar ja, dat doe je ook maar niet zo. We hadden een lap grond achter het huis joh, dat doorliep tot aan de VIVO. Ja, het is jammer, maar het heeft geen zin daar nog bij stil te staan.Kees kent iedereen en heeft een ijzersterk geheugen. Hij somt namen op van mensen en zegt voordurend "die ken je ook en die ken je " en dan heeft hij weer een verhaal.Ik zit een keer bij Hanneke, het is 1967, en ik drink met een kameraad een pilsje. We hebben het er dan over dat we graag een eigen huis willen. We gaan uit elkaar en spreken af, dat we ieder direct daarmee aan de slag gaan. We fietsen terug door de laan 1945 en ik zie dit huis te koop staan. Ik zeg tegen mijn kameraad "hier ga ik achteraan"Kees doet uitgebreid uit de doeken hoe hij het huis uiteindelijk gekregen heeft. Hij treedt in details en vertelt alsof het dag van gisteren is. Om kort te gaan: 45 jaar geleden ging Kees op de knieën voor zijn vrouw en kon hij haar even later over de drempel van zijn huidige huis dragen. Hij vertelt met trots, en dat is terecht, over de aanbouw.

WEURT, 28 juli 2012 - Regelmatig gaan we op bezoek bij een bekende uit de gemeente die over het heden en verleden van het dorp wat te vertellen heeft en vragen naar zijn of haar visie over het dorp en haar gemeenschap. Nu zijn we te gast bij Kees Aalbers uit Weurt.

.
.
Blijf zoals je ben
Bij Kees staat niets scheef, is alles opgeruimd en over alles nagedacht. In de tuin zie je dat hij gouden handen heeft. Overal zie eigen bedenksels en vondsten. Een hekje hier, een kippenhok daar, een steuntje en schapje. Duidelijk dat alles handwerk is,want Kees improviseert. Bij elkaar ontstaat een evenwicht van netheid en orde. Ik krijg alles te zien: de garage, de schuur, nog een schuur, etc., etc.

Het is warm vandaag en Kees stelt voor dat we in de tuin gaan zitten. Ik voel me direct thuis, want Kees is een mensenvriend en 40 jaar werken in de bandenhandel maakt dat je met mensen kunt omgaan.

Altijd in Weurt gewoond Kees?
Ja, ik ben geboren in de Postkantoorstraat en heb daar tot mijn trouwdag gewoond. Wij woonden in een boerderij, waar nu het huis van Floor de Waal staat.
Kees loopt naar binnen om wat foto's te halen. Ik kijk naar een foto van een groot gezin met tien kinderen en op een andere foto naar een prachtige boerderij.
Ja jongen, die boerderij hadden we nooit weg moeten doen. Er waren wel mensen die zeiden: "Kees trekt toch bij je ouders in". Maar ja, dat doe je ook maar niet zo. We hadden een lap grond achter het huis joh, dat doorliep tot aan de VIVO. Ja, het is jammer, maar het heeft geen zin daar nog bij stil te staan.

Kees kent iedereen en heeft een ijzersterk geheugen. Hij somt namen op van mensen en zegt voordurend "die ken je ook en die ken je " en dan heeft hij weer een verhaal.

Ik zit een keer bij Hanneke, het is 1967, en ik drink met een kameraad een pilsje. We hebben het er dan over dat we graag een eigen huis willen. We gaan uit elkaar en spreken af, dat we ieder direct daarmee aan de slag gaan. We fietsen terug door de laan 1945 en ik zie dit huis te koop staan. Ik zeg tegen mijn kameraad "hier ga ik achteraan"

Kees doet uitgebreid uit de doeken hoe hij het huis uiteindelijk gekregen heeft. Hij treedt in details en vertelt alsof het dag van gisteren is.
Om kort te gaan: 45 jaar geleden ging Kees op de knieën voor zijn vrouw en kon hij haar even later over de drempel van zijn huidige huis dragen. Hij vertelt met trots, en dat is terecht, over de aanbouw.

Wat is voor jou het leuke van Weurt?
Je hebt hier vrijheid. De mensen laten je vrij en groeten elkaar. Vroeger was dat wel meer dan nu. Toen was afspraak is afspraak. Dat telt tegenwoordig minder zwaar.
Je kent hier iedereen. Weurt is leuk om te wonen.

Kees is een actief baasje. Hij is koster, acoliet en beheert grafwerk. In 1982 is hij in het bestuur van de parochie gekomen.
Toen ik aan het grafwerkbeheer begon, was van veel graven weinig bekend. Ik heb op dit moment van 98% van alle graven in beeld wie het graf beheert. Ja, dan komt het van pas, dat ik veel mensen ken. Ik zit nu niet meer in het bestuur, maar het grafwerk doe ik nog steeds.

Vind je het jammer dat het kerkbezoek zo terug loopt?
Het gebeurt en je houdt het toch niet tegen. Ik weet een ding. De kerk gaat nooit verloren en de kerk van Weurt blijft gewoon staan, want alleen al de grafrechten hebben een looptijd van 50 jaar.

Kees doe je nog aan sport?
Elke woensdagavond in de sporthal en elke vrijdagmorgen in Beuningen doe ik aan herengym. Zolang ik kan blijf ik doorgaan.
Hij vertelt me dat hij niet aan elektrische fiets wil, maar ondertussen gaat hij wel, met dit lekkere weer, op zijn solexje toeren om eens te kijken hoe bij de ANAC-brug staat.

Een dagje Ferrari rijden
Vol trots laat hij me foto's zien waarin hij achter het stuur van een Ferrari zit. Een aanbod van zijn dochter toen hij 70 werd. Soms wel met 160 over de A2 naar Maastricht . Kees is even een kleine jongen en vertelt dat hij de bijrijder (van het bedrijf) leerde hoe je moet dubbel clutchen .
Kees is een genieter en merk je aan alles.
Over een paar weken gaat hij met dochter en vriend naar zijn zoon in Italië in Toscane.
Ik ga nu over de Gotthardpas en niet door de tunnel.

Kees raakt niet uit verteld en doet uitvoerig uit de doeken hoe hij ooit met caravan tegen de Gotthard is opgereden en dan vanuit de Italiaanse kant. Dat is langdurig klimmen, maar Kees deed dat zoals met alles het op zijn manier, rustig, in overleg en met gevoel voor de auto.

Contact met mensen
Kees Aalbers kan met mensen omgaan.
In zijn beroep was dat natuurlijk noodzakelijk. Ik zie het voor me...

Kees loopt met je mee naar je auto voor een paar nieuwe banden, klopt je op de schouder en zegt "loop maar eens mee naar binnen. Ik heb iets moois voor jou en voor een zachte prijs." Kees kent mensen bij naam. Hij is toegankelijk en is snel vertrouwd. Hij trekt zich niets aan van rangen en standen. Het is of je hem al jaren kent.

Het koopgedrag van nu is verandert. Tegenwoordig kijken we eerst rond op internet en bepalen klinisch of we het gaan kopen. Het persoonlijke contact is er niet of nauwelijks? Het MKB heeft het daardoor moeilijk en dat zou het voor Kees ook geworden zijn. Het zou hem denk ik zwaar vallen, dat zijn grootste kwaliteiten ondergeschikt zouden zijn geworden.

Kees demonstreert een vinding. Een eierschepje. Hij hoeft niet meer te bukken en schept zo zijn eitjes uit het hok. Je moet het maar zien. Klik op de afbeeldingen voor een vergroting.

Wat zou je willen zeggen tegen de Weurtnaren?
Blijf zoals je bent. Doe je niet anders voor dan je bent, dan kom je het verst. Mensen neem de tijd voor elkaar.

Ja een interview met Kees Aalbers geeft veel stof om over na te denken. En ja, ik weet het zeker; Kees is gebleven zoals hij is.

Foto's/tekst: Hans Straten