Maurice als enige tegen behoud zwembad

07 mrt 2014, 8:30 • Nieuws

vqv0njunbmwkdsfmqsz9euosi willem claassen

Aan het einde van het politiek debat van De Gelderlander in samenwerking met de gemeente Beuningen, droeg schrijver Willem Claassen het stuk 'Maurice' voor. De Beuningse politiek, en ook wat gedurende de avond ter sprake gekomen was, zijn er in verwerkt. Willem zette samen met Maurice de onderwerpen op humoristische wijze neer."Heerlijk", begon Willem. "Ik word niet onderbroken. Daar zullen de lijsttrekkers jaloers op zijn. Ik mag gewoon transitie zeggen en participatie samenleving...."

Vanmiddag liep ik in het zonnetje door de Houtduiflaan, een mooi groen laantje, nog best goed onderhouden op dit moment, en sprakde enige inwoner van de gemeente Beuningen die echt tegen behoud van het zwembad is.

Hij stond daar midden op straat , met de armpjes over elkaar en het gezicht op onweer.

Voor Maurice, een jaar of acht, hoefde het allemaal niet.

Hij schopte een steentje weg.

Zonde van het geld, zonde van de ruimte.

Dat het zwembad überhaupt zolang heeft bestaan, sinds 1970.

Ga naar Arnhem, naar Apeldoorn.

Maurice zuchtte diep. Een slim ventje...

"Ik heb een blauwe maandag voor De Gelderlander gewerkt", ging Willem verder. "En hoewel ik me niet bepaald heb laten gelden als deskundig, kritisch journalist, had ik hier op de Houtduiflaan wel in de gaten dat ik door moest vragen. Maurice kon hier niet mee weg komen."

"Waarom vind je dat?", vroeg ik.

"Maurice schudde zijn hoofd. Ik vond het zelf wel een goede vraag. Hij had wat beter geformuleerd kunnen worden, maar toch."

Maurice wees naar zijn kinnetje.

"Zie je dat?", zei hij. "Het trapje van De Plons. Uitgegleden, vijf hechtingen."

En als het daar nou bij gebleven was.

Hij hield zijn gebalde vuistjes langs zijn benen.

Een tirade volgde.

Over de matten die tegen zijn achterhoofd komen tijden het vrij zwemmen,

over klem komen te zitten in een kleedhokje,

meisjes die steeds je zwembroek omlaag trekken tijdens het discozwemmen,

rode ogen, natte frietjes, water in de oren, fiets die gejat wordt,

twee jaar doen over het diploma A en die alles overheersende chloorlucht.

Maurice wierp even een blik op het zwembad en keek de andere kant op.

"Ben ik nu echt de enige die hier mee zit?"

Hij stampte met zijn voetjes.

"En ik mag niet eens stemmen", foeterde hij.

Hoe jong kun je zijn: "Ik moet nog acht jaar wachten op een alcoholvrij polsbandje en dertig jaar op een starterswoning."

Er viel een stilte.

Een auto reed in boog om ons heen. Maurice leek het niet in de gaten te hebben.

"Ik heb mama gevraagd tegen het zwembad te stemmen", vertelde hij. "Maar ze zei dat ze zich er niet in wilde verdiepen. Toen ze zag, hoeveel moeite ik ermee had, ging ze op haar knieën (aandacht, mantelzorg in het klein), voor me zitten. Moriesje, zei ze, jij mag bepalen op wie ik stem."

Dank je mama. Als de wiedeweerga ben ik de boel gaan uitpluizen, maar wat bleek: er is geen enkele partij die ècht tégen het zwembad is.

Maurice snoof. We stonden nog altijd midden op straat.

Een oudere man staarde zo lang van een afstand naar ons, dat het leek alsof er terplekke eenGeneratiepark ontstond.

"Ik werd er triestig van", ging Maurice verder.

"Ik keek filmpjes van de VVD , vijf minuten (!), vijf minuten maar liefst (gaap), en van het CDA, een stuk of honderd .

Ze hebben me ook een plantje in de handen geduwd, BM&M's of zoiets.

Dat deden ze ook al toen ik nog vier was.

Ik wist het niet meer.

Even overwoog ik om een spandoek op te hangen met de tekst 'Dag Plons.'

Maar ik was bang dat D66 er een grapje mee uit zou halen.

"En wat heb je je moeder geadviseerd?", vroeg ik. "Of moet ze helemaal niet gaan stemmen?""Nee, ze moet gaan zwemmen, nou goed?", zei Maurice.Hij schopte tegen de kerstboom op de grond en keek me aan met samengeknepen ogen. Al die mensen met hun geblaat dat politici van alles beloven maar niks waarmaken, dat vind ik bijna nog erger dan dat hele zwembadgedoe. Welkom in de wereld die wat complexer in elkaar zit dan je zou willen. "Nee, mama moet wel stemmen, maar ik ga een wildvreemde niet vertellen op welke partij, zo ben ik opgevoed. Geen snoepjes van vreemden en geen politiek."Het kwam er heel beslist uit."En dat zwembad, wat moet daarmee dan?"Het was alsof er een knopje omging bij kleine Maurice, een transitie. Een pruillip en weer begon hij te stampvoeten. Hij wees naar het litteken op zijn kinnetje en daar was opnieuw die tirade.

"Ik ben rustig van hem weggelopen, hij had het niet eens in de gaten.

Hij mopperde op zwangerschapszwemmen, schoolzwemmen, kijklessen, abonnementen. Meer en meer werd het gebrabbel wat er uit zijn mond kwam.Gebrabbel waar steeds meer speeksel bij vrij kwam, alsof hij in het water praatte en langzaam kopje onder ging."

Willem Claassen ( modderenlijm.nl )

Foto: Tom Hessels