Beuningen, het jaar
2000.
Het lijkt nog maar zo kort geleden, maar inmiddels zijn we 26 jaar verder. Een
tijd waarin het gemeentehuis er anders uitzag, de gezichten vertrouwd waren en
de krant nog dagelijks op tafel lag. In een bomvol gemeentehuis werd afscheid
genomen van een man die twintig jaar lang een vertrouwd gezicht van de gemeente
Beuningen was geweest: voorlichter Hennie Sibon.
Het was een afscheid zoals je dat tegenwoordig misschien
niet meer zo vaak ziet. Veel mensen kwamen samen om Hennie de hand te schudden,
hem te bedanken en hem uit te zwaaien na twintig jaar trouwe dienst. Er werd
gelachen, herinneringen opgehaald en natuurlijk ook een traantje weggepinkt.
Hennie was meer dan alleen de voorlichter van
de gemeente. Hij was een man van de samenleving, iemand die midden tussen de
mensen stond en voor velen een vertrouwd aanspreekpunt was.
Toen hij twintig jaar eerder bij de gemeente
begon, was het er volgens de verhalen soms heel wat rumoeriger aan toe. De
gemeente kon nog weleens rollebollend over straat
gaan, en daar wist de pers natuurlijk wel raad mee. Journalisten Gerard Hachmang en Thed
Maas van De Gelderlander vertellen voor de camera over die tijd en over
de veranderingen die zij in de jaren daarna meemaakten.
Hennie stond bij de journalisten bekend als
eerlijk en betrouwbaar. Hij zorgde ervoor dat zij de juiste informatie kregen
en was iemand op wie de pers kon vertrouwen.
Maar zoals zo vaak bij mensen die jarenlang
iets voor een gemeenschap hebben betekend, bleef Henny zelf bescheiden.
„Ik heb maar wat
gedaan wat ik dacht dat goed was,” zei hij.
Een eenvoudige zin, die misschien wel precies
typeerde wie Hennie was.
Hij werkte als
voorlichtingsambtenaar bij de gemeente Beuningen en kende de geschiedenis van
de dorpen Beuningen, Ewijk, Weurt en Winssen. Hij werkte mee aan het boek 'De
geschiedenis ligt op straat'. In 2005, ter
gelegenheid van het 25-jarig bestaan van de gemeente Beuningen, verscheen het
boek 'van Oeverwallen tot Klavervier' en
later volgden nog 'Za'k oe's vertelle' en
een leergang voor de hoogste groepen van de basisschool: 'Hoe het
vroeger was'.
Ook chef Kabinet
Harrie Looman keek met warme gevoelens terug op de afgelopen twintig
jaar:
„Ik heb twintig jaar
met plezier gewerkt.”
En toen kwam er tijdens de receptie ineens een
verrassing. Buiten klonk muziek en onverwacht verscheen fanfare Kunst en Vriendschap om Hennie een serenade
te brengen. Een prachtig moment dat nog altijd van het scherm spat.
Er waren bloemen, felicitaties en mooie
woorden. Hennie kreeg bovendien een bijzonder cadeau: een prachtig schilderij,
gemaakt door kunstenaar Piet Snellenaar.
Zijn vriend Ab
Bruisten wist het afscheid op geheel eigen wijze van een vrolijke noot
te voorzien:
„Nu kunnen we nog
meer van Hennie gebruikmaken.”
Ook burgemeester Huib
Zijlmans sprak zijn waardering uit. Hij wist dat Beuningen een vertrouwd
gezicht zou gaan missen. Niet alleen iemand die de gemeente naar buiten toe
vertegenwoordigde, maar vooral een mens met wie velen door de jaren heen
persoonlijk contact hadden opgebouwd.
„We zullen hem gaan
missen, niet alleen in de uitstraling, maar ook in de persoonlijke contacten.
Eens komt er een tijd dat je afscheid moet nemen.”
Oud-wethouder Wim
Lam herinnerde zich vooral de bijzondere manier waarop Henny de gemeente
voor het voetlicht wist te brengen:
„Hij kon de gemeente
ludiek naar buiten brengen.”
En dan, na alle mooie woorden, de vele
felicitaties en de vrolijke muziek, komt misschien wel de mooiste uitspraak van
die dag.
Wethouder Guus
Verheiden vatte het afscheid treffend samen:
„Als voorlichter is
hij vervangbaar, maar als mens niet.”
Een stukje Beuningen van toen
Wie de filmbeelden nu terugziet, kijkt niet
alleen naar het afscheid van Hennie Sibon. Je kijkt eigenlijk terug in de tijd.
Naar de mensen die toen nog midden in het leven
stonden. Naar bekende gezichten die inmiddels zijn verdwenen. Naar stemmen die
we misschien al jaren niet meer hebben gehoord. Naar een gemeente Beuningen die
in veel opzichten veranderd is.
Wat in 2000 een gewone afscheidsreceptie leek,
is nu een klein stukje geschiedenis geworden.
Dankzij de camera van cineast Jos Kruisbergen en zijn geluidsman Geert Megens
zijn deze momenten bewaard gebleven. Beelden die anders misschien allang
verloren waren gegaan, brengen nu de herinnering weer tot leven.
26 jaar later kijken
we terug. Even zijn we weer in dat gemeentehuis van 2000. Even horen we de
stemmen van toen en zien we de mensen van toen.
Dat is de kracht van film: het verleden komt
voor even weer tot leven.
De historische film
over het afscheid van Hennie Sibon is te bekijken op
de website van de Jos
Kruisbergen Stichting. Zo blijft een bijzonder stukje Beuningse geschiedenis
bewaard — voor vandaag, maar vooral ook voor de generaties die na ons komen.