Nellie Swartjes Thomassen vertelt...

15 nov 2012, 10:38 • Nieuws

WEURT, 15 november 2012 - Door Hans StratenRegelmatig gaan we op bezoek bij een bekende uit de gemeente die over het heden en verleden van het dorp wat te vertellen heeft en vragen naar zijn of haar visie over het dorp en haar gemeenschap. Vandaag zijn we te gast bij Nellie Swartjes Thomassen uit Weurt.Aan de deur zitten twee bellen, een extra voor als we achter zijn, legt Nellie uit. De koffie staat klaar en ik neem plaats in een gezellige woonkamer die wel heel erg vol staat. Veel meubels en opbergkasten en dat geeft iets vertrouwds. Aan de wand en in de kast staan veel foto's. Jo geeft mij uitleg over welke kleinkinderen bij wie horen.Hebben jullie altijd hier gewoond? Jo komt uit Beuningen en ik uit Weurt. Ik ben geboren naast het pand van Hanneke op de Heemstraweg. Toen we in 1958 gingen trouwen, kwamen we hier te wonen. Op deze plaats stond een oud huis. Jo neemt het over en vertelt dat in die tijd niemand wist hoe oud dat huis was. In 1970 werd het gesloopt en 6 maanden later konden ze hun nieuwe huis betrekken. Vanaf mijn 16e zijn wij naar Beuningen verhuisd en jongen wat was ik blij dat ik weer naar Weurt kon gaan. Ik weet nog, dat ik daags voor mijn trouwdag, vanuit Beuningen een zware rook van een brand in Weurt zag. Ik stond doodsangsten uit en hoopte dat het toch maar niet ons huis zou zijn. Zo graag wilde ik terug naar Weurt. Vertel eens wat over je jeugdNellie vertelt graag en al snel krijg ik een beeld over die tijd.Ik zat hier bij de nonnen op school en wanneer je goed je best deed, dan werd je beloond. Je mocht dan in de avonduren bij de oudjes, die boven de school woonden, de gangen dweilen. Het werd je duidelijk gemaakt, dat dit een eer was. Ik viel op, omdat ik tijdens het achteruit lopen op de gangen mijn voeten op tilde en zo niet sleepte over de gang. De oudjes wilden geen lawaai. Ik viel nogal eens in de prijzen.Nellie spreekt over de schooltijd als over een mooie tijd, maar hoe anders kijken we daar nu tegen aan. Ze vertelt dat ze met haar linker hand breide en dat ze daarom voor straf op de achterste rij moest gaan zitten. Het hielp natuurlijk niet. Uiteindelijk zat ze achterst tevoren op de laatste bank. Tot op de dag van vandaag breit Nellie links.Opgesloten in de kolenkelderIk zat op de kleuterschool, toen mijn moeder mij met nog een van ons achter op de fiets naar school bracht. Ze ging door naar stad, ik wilde mee en begon te huilen.De nonnen grepen direct in. Ze stopte mij in de kolenkelder. Aan de Kerkstraat was de ingang van de stortkelder, weet je wel een met van die ijzeren schuingerichte klapdeuren met een stik trapje naar beneden. Deuren dicht en daar zat ik dan.Voor hoe Lang? Dat weet ik niet meer,......... tot ik ophield en weer rustig was.Die rotjonge uit de JonkerstraatDe moeder van Jan Lemmen, dat was toch zo'n lief menske. Ze hielp mij vaak. Als wij de school uit gingen op weg naar huis, dan pakten die rotjonge uit de Jonkerstraat je en bonden je dan vast aan de laatste boom, net voorbij bij Jan Lemmen. Ze lieten je alleen achter. Wel, de moeder van Jan kwam dan helpen en maakte je weer los. Echt zo'n lief menske.De protestante kinderen zaten in Beuningen op school. Soms kwamen we elkaar tegen op de oude Koningstraat. Het was water en vuur tussen ons. Zij links van de weg en wij rechts. En dan naar elkaar met stenen gooien, het was niet mooi meer. Maar ja, je ouders dachten ook zo.Vlug aankleden, want er zijn vliegtuigenNellie vertelt makkelijk. Het ene verhaal na de ander. Het is gezellig daar bij de familie Swartjes. Ken je die en die. Namen gaan over tafel en ik beleef Weurt in de jaren vijftig en de oorlogstijd.Weet je, ik heb zo veel ellende meegemaakt in mijn jeugd, dat ik wel eens realiseer, dat ik de mooie dingen vergeet en alleen maar aan die ellende kan denken. Mijn vader werkte op een baggermolen en was de hele week weg. Meestal in Duitsland en ook in oorlogstijd. En dan brieven meesmokkelen voor dwangarbeiders, o zo spannend. Mijn moeder had het zwaar met 11 kinderen. Ze was in verwachting of had net een kind. Wij moesten aanpakken. Mijn zus kwam om in de oorlog, onder een legervoertuig en wat denk je van het geschut dat in de Jonkerstraat was opgesteld. Ik hoor moeder nog roepen: Jongens opstaan en aankleden, want er komen vliegtuigen.Nellie vertelt ook over de plezierige dingen zoals het schaatsen in de wei van Schamp. (huidige kanaalmond bij einde Pastoor van de Marckstraat). Sokkenwas al gedaan voor schooltijd Nellie weet van aanpakken en dat tot op dag van vandaag. De verenigingen van Weurt weten haar dan ook te vinden. Met haar 79 jaar collecteert ze nog steeds voor alle goede doelen. Haar opbrengsten zijn fenomenaal groot. Ja, aan Nellie hebben ze een goede. Als ik daar over spreek, neemt ze het direct weer over en zegt:Mijn schoonvader zei al tegen Jo"En werken kan ze goed" . Ja hoe ik het allemaal deed, weet ik niet, maar ik nam de kinderen in de kinderwagen mee en ging gewoon collecteren. Jo, reed op de vrachtwagen en maakte lange dagen en dus stond ik er alleen voor. Als kind kon ik al goed werken. Ik weet nog ik dat ik voordat ik naar school ging de sokkenwas van ons thuis dan al gedaan had en al voor school, op de lijn had hangen.

WEURT, 15 november 2012 -
Door Hans Straten

Regelmatig gaan we op bezoek bij een bekende uit de gemeente die over het heden en verleden van het dorp wat te vertellen heeft en vragen naar zijn of haar visie over het dorp en haar gemeenschap. Vandaag zijn we te gast bij Nellie Swartjes Thomassen uit Weurt.

Aan de deur zitten twee bellen, een extra voor als we achter zijn , legt Nellie uit. De koffie staat klaar en ik neem plaats in een gezellige woonkamer die wel heel erg vol staat. Veel meubels en opbergkasten en dat geeft iets vertrouwds. Aan de wand en in de kast staan veel foto's. Jo geeft mij uitleg over welke kleinkinderen bij wie horen.

Hebben jullie altijd hier gewoond?
Jo komt uit Beuningen en ik uit Weurt. Ik ben geboren naast het pand van Hanneke op de Heemstraweg. Toen we in 1958 gingen trouwen, kwamen we hier te wonen. Op deze plaats stond een oud huis.

Jo neemt het over en vertelt dat in die tijd niemand wist hoe oud dat huis was. In 1970 werd het gesloopt en 6 maanden later konden ze hun nieuwe huis betrekken.
Vanaf mijn 16e zijn wij naar Beuningen verhuisd en jongen wat was ik blij dat ik weer naar Weurt kon gaan. Ik weet nog, dat ik daags voor mijn trouwdag, vanuit Beuningen een zware rook van een brand in Weurt zag. Ik stond doodsangsten uit en hoopte dat het toch maar niet ons huis zou zijn. Zo graag wilde ik terug naar Weurt.

f1ims2btgnwlkzarj6v1zq1st

Vertel eens wat over je jeugd
Nellie vertelt graag en al snel krijg ik een beeld over die tijd.
Ik zat hier bij de nonnen op school en wanneer je goed je best deed, dan werd je beloond. Je mocht dan in de avonduren bij de oudjes, die boven de school woonden, de gangen dweilen. Het werd je duidelijk gemaakt, dat dit een eer was. Ik viel op, omdat ik tijdens het achteruit lopen op de gangen mijn voeten op tilde en zo niet sleepte over de gang. De oudjes wilden geen lawaai. Ik viel nogal eens in de prijzen.

Nellie spreekt over de schooltijd als over een mooie tijd, maar hoe anders kijken we daar nu tegen aan. Ze vertelt dat ze met haar linker hand breide en dat ze daarom voor straf op de achterste rij moest gaan zitten. Het hielp natuurlijk niet. Uiteindelijk zat ze achterst tevoren op de laatste bank. Tot op de dag van vandaag breit Nellie links.

Opgesloten in de kolenkelder
Ik zat op de kleuterschool, toen mijn moeder mij met nog een van ons achter op de fiets naar school bracht. Ze ging door naar stad, ik wilde mee en begon te huilen.
De nonnen grepen direct in. Ze stopte mij in de kolenkelder. Aan de Kerkstraat was de ingang van de stortkelder, weet je wel een met van die ijzeren schuingerichte klapdeuren met een stik trapje naar beneden. Deuren dicht en daar zat ik dan.
Voor hoe Lang?
Dat weet ik niet meer,......... tot ik ophield en weer rustig was.

Die rotjonge uit de Jonkerstraat
De moeder van Jan Lemmen, dat was toch zo'n lief menske. Ze hielp mij vaak. Als wij de school uit gingen op weg naar huis, dan pakten die rotjonge uit de Jonkerstraat je en bonden je dan vast aan de laatste boom, net voorbij bij Jan Lemmen. Ze lieten je alleen achter. Wel, de moeder van Jan kwam dan helpen en maakte je weer los. Echt zo'n lief menske.

De protestante kinderen zaten in Beuningen op school. Soms kwamen we elkaar tegen op de oude Koningstraat. Het was water en vuur tussen ons. Zij links van de weg en wij rechts. En dan naar elkaar met stenen gooien, het was niet mooi meer. Maar ja, je ouders dachten ook zo.

Vlug aankleden, want er zijn vliegtuigen
Nellie vertelt makkelijk. Het ene verhaal na de ander. Het is gezellig daar bij de familie Swartjes. Ken je die en die. Namen gaan over tafel en ik beleef Weurt in de jaren vijftig en de oorlogstijd.

Weet je, ik heb zo veel ellende meegemaakt in mijn jeugd, dat ik wel eens realiseer, dat ik de mooie dingen vergeet en alleen maar aan die ellende kan denken.
Mijn vader werkte op een baggermolen en was de hele week weg. Meestal in Duitsland en ook in oorlogstijd. En dan brieven meesmokkelen voor dwangarbeiders, o zo spannend. Mijn moeder had het zwaar met 11 kinderen. Ze was in verwachting of had net een kind. Wij moesten aanpakken.
Mijn zus kwam om in de oorlog, onder een legervoertuig en wat denk je van het geschut dat in de Jonkerstraat was opgesteld. Ik hoor moeder nog roepen: Jongens opstaan en aankleden, want er komen vliegtuigen.
Nellie vertelt ook over de plezierige dingen zoals het schaatsen in de wei van Schamp. (huidige kanaalmond bij einde Pastoor van de Marckstraat).

Sokkenwas al gedaan voor schooltijd
Nellie weet van aanpakken en dat tot op dag van vandaag. De verenigingen van Weurt weten haar dan ook te vinden. Met haar 79 jaar collecteert ze nog steeds voor alle goede doelen. Haar opbrengsten zijn fenomenaal groot. Ja, aan Nellie hebben ze een goede.
Als ik daar over spreek, neemt ze het direct weer over en zegt:
Mijn schoonvader zei al tegen Jo"En werken kan ze goed" . Ja hoe ik het allemaal deed, weet ik niet, maar ik nam de kinderen in de kinderwagen mee en ging gewoon collecteren.
Jo, reed op de vrachtwagen en maakte lange dagen en dus stond ik er alleen voor.
Als kind kon ik al goed werken. Ik weet nog ik dat ik voordat ik naar school ging de sokkenwas van ons thuis dan al gedaan had en al voor school, op de lijn had hangen.

q0p0juuf99szi3y6tsnqcuw24
Deze dame heeft nog gespeeld in het zand dat gebruikt werd voor de aanleg van de Heemstraweg.

Ik neem afscheid van een echte Weurtse en zie dat opvoeding en leefomstandigheden dominant blijven doorspelen in de rest van je leven. De wereld verandert en overduidelijk ook de pedagogiek. Normen en waarden veranderen op de golven mee.
Deze generatie heeft veel meegemaakt en hard moet bikkelen.
Nellie is een exponent hiervan en van Nellie kun je alleen maar houden.

Op haar leeftijd, samen met Jo, is ze nog altijd niet weg te denken in het Weurtse. Foto's/tekst: Hans Straten
Eerder verteld 2012.....

November: Wim Piels

Oktober: Bianca Beelen Vlaspoel

September: Edwin de Waal

Augustus: Kees Aalbers
Juni: Freek Gelsing
Mei: Pater Jan Volkers
April: Virginia Bartels