Pater Jan Volkers vertelt ....

WEURT, 1 mei 2012 - Regelmatig gaan we op bezoek bij een bekende uit de gemeente die over het heden en verleden van het dorp wat te vertellen heeft en vragen naar zijn of haar visie over het dorp en haar gemeenschap.Nu was Hans Straten te gast bij Pater Jan Volkers uit Weurt.

WEURT, 1 mei 2012 - Regelmatig gaan we op bezoek bij een bekende uit de gemeente die over het heden en verleden van het dorp wat te vertellen heeft en vragen naar zijn of haar visie over het dorp en haar gemeenschap.
Nu was Hans Straten te gast bij Pater Jan Volkers uit Weurt.

.
Half elf bel ik, volgens afspraak aan, bij de pastorie aan de Kerkstraat in Weurt. Helaas geen pater, vergeten. De dag erna heb ik meer geluk. Pater Jan laat me vol trots zijn appartement zien. Een leuke woonkamer met een aangrenzend keukentje, een mooie slaapkamer en een natte cel. De tv-stoel frontaal, zodat hij de voetbalwedstrijden goed kan volgen.
Pater Jan woont sinds 1996 in Weurt. In dat jaar ging de pater met emeritaat en kwam rechtstreeks uit de missie naar het klooster in Weurt. Samen, met op enig moment wel 12 confraters, probeert pater Jan een nieuwe invulling te geven aan een leven na de missie.

In 1965 vertrok ik met de boot naar de Salomon eilanden. Op een vrachtschip met passagiersaccommodatie. En dat betekende dat wij met de officieren aan tafel gingen en niet in korte broek, want er was een dresscode.
De pater vertelt me over de reis als over de dag van gisteren. Ik stel me voor wat het geweest moet zijn, om als twintiger naar de tropen te worden uitgezonden. Pater Chris Kamphuis (een confrater van pater Jan) vertelde mij ooit, dat hij bij aankomst op de Salomons (1946) , kwam te leven tussen menseneters en dat hij direct als welkom een mooi stukje vlees aangeboden kreeg.

Pater Jan vertelt verder;

Ik had altijd gevoetbald en dat is mijn passie, dus toen ik aankwam heb ik direct een voetbalcompetitie opgezet.
8 dorpen met maar één veld betekent: de hele zondag voetballen. Er waren jongens die 4 uur moesten lopen en dus ook na het spelen weer 4 uur terug. Toen ik in 1998 terug kwam op de statie, vertelde ze me dat die competitie nog steeds bestaat. Leuk hè.

De pater vertelt glunderend over "zijn "jongens en meisjes en je merkt dat dit wel een heel belangrijke periode uit zijn leven is geweest. Zonder luxe of comfort, geen kortegolfradio of TV en bijna geen blanken in de buurt, maar werken in dienst van God voor de medemens. Na 6 jaar even terug naar Nederland en dan weer voor 6 jaar.
Ik heb, net als de andere missionarissen, malaria opgelopen, maar de medicatie die ik gebruik is niet desastreus voor mij. Ik kan dat redelijk goed verdragen. Er zijn paters van ons die het niet overleefden.

Dat kreeg ik van de mensen uit het dorp

Ik ken nogal wat paters Maristen en zo weet ik dat pater Jan een echte missionaris is. Een doener, een werker. Ongemerkt gaat telkens het gesprek terug naar de missietijd, maar van heimwee wil hij niet weten.

De pater gaat graag op vakantie en het liefst met het gezin van zijn broer naar de Provence. Rome is ook favoriet. Elk najaar staat dat in zijn planning. Maar zijn aller grootste passie is Sparta Rotterdam. Hij somt me precies op hoeveel punten ze nog moeten halen en in hoeveel wedstrijden.
Zondag doe ik eerst een mis in Puttershoek en daarna zit ik op de tribune bij Sparta.
De Spartaan verheugt zich op die wedstrijd.

In Weurt probeerde Pater Jan zijn rijbewijs te halen, omdat het rijbewijs uit de Salomons niet geldig was. Het lukte hem niet. Al die jaren in de tropen hadden hem vervreemd van het westerse verkeer, omdat hij rotondes, 4-baans wegen en fietspaden niet kende en zo niet op waarde inschatte. Het was te gevaarlijk en op enig moment adviseerde de rijschool om maar te stoppen.

Doch geef hem geen Land Rover want dan demonstreert hij je een lesje terreinrijden als de beste. Hij lijkt wel een Rambo. In de stad zijn jullie de baas, maar in de jungle ben ik dat.

In de film van Andre Huiskens, die voornamelijk de inauguratie van Pastoor Verschuren in 1965 liet zien, zagen we een spandoek boven de weg hangen, met de tekst: Wij danken God voor deze priester . Ik zou in meer profane woorden willen zeggen:
Wij Weurtenaren zijn blij dat wij deze pater, wiens hele leven in dienst van anderen staat, de gezelligheid en geborgenheid van ons dorp kunnen geven, die hij hier bij ons blijkt te vinden.

Foto's/tekst: Hans Straten