Column Sandra van Orion: Een ander pad 3

Foto: CC0

Het is nu een paar weken geleden dat ik mijn besluit genomen heb. Deze stonden in het teken van afspraken maken om te kijken welke weg ik kan bewandelen naar werken met vluchtelingen. Ik heb al heel gauw een bedrijf gevonden dat me mee wil helpen om een stappenplan te maken om te komen waar ik wil zijn.

Ook heb ik met een aantal collega’s gesproken die een vrij groot netwerk hebben en die ook mee kunnen denken met mij.

Al met al vond ik het een vermoeiende periode. Veel in mijn hoofd gezeten en bezig geweest met wat wil ik nu precies. Kan ik dit al wat vastere vorm geven. Nee dat niet. De scope blijft even wat groter omdat ik in mogelijkheden wil blijven denken en niet me beperken tot iets wat misschien niet gaat lukken.

Op het werk gaat alles door. De vakantie’s voor veel van mijn collega’s zijn ten einde en iedereen begint weer vol energie. Maar ik heb het nog weinig vakantie gehad en die van mij staat pas in september gepland. Helaas zijn de plannen die ik had helemaal in het water gevallen en merk ik dat ik moeite heb om andere plannen te maken. Het aanbod in Nederland is beperkt in de dingen die ik leuk vind en als ik al iets vind dat is het met een leeftijdsgroep die ver van de mijne ligt. Dus de laatste paar dagen ben ik daardoor niet echt in mijn hum geweest. Ik merk dat de vermoeidheid van een jaar hard werken begint toe te slaan. Daardoor slaat ook onzekerheid toe en vraag ik me wel af of ik niet het verkeerde pad op ga. Nou daar wordt je dan ook niet vrolijker van.

Gelukkig na twee dagen keert mijn humeur zich om en na een heerlijke wandeling met de hond ga ik me weer concentreren op wat mijn doel is. Ik duik in de materie van inburgering en het volgen van taallessen.

Ook heb ik morgen een lunch gepland met een aantal mensen die al eerder ingeburgerd zijn en die me vast het een en ander kunnen vertellen of hoe zij dit proces hebben doorlopen en tegen welke obstakels zijn aangelopen zijn. Naar dat soort momenten kan ik dan weer uitkijken. Wat kletsen en luisteren naar muziek uit andere culturen. Het leven kan zo simpel zijn.

Lees ook:

Reacties